Кто ни о чем не спрашивает, тот ничему не научится.

Т. Фуллер

Тэст 4

Адзначце, хто лішні ў кампаніі дактароў:

Адзначце словы, у якіх на месцы пропуску пішацца літара а:

Адзначце словы, у якіх пішацца літара ў (нескладовае):

Адзначце словы, у якіх пішацца ь (мяккі знак):

Адзначце словы, у якіх пры ўтварэнні патрэбнай формы адбываецца чаргаванне зычных гукаў:

Адзначце словазлучэнні са словамі, што пішуцца з вялікай літары:

Адзначце словы з пятым націскным складам:

Адзначце словы, у якіх пішацца літара я:

Адзначце словы, у якіх пішацца літара о:

Адзначце словы, утвораныя суфіксальным спосабам:

Адзначце словы, якія пішуцца асобна:

Адзначце лічэбнікі, напісанне якіх адпавядае арфаграфічным нормам:

Адзначце словы, якія адносяцца да займеннікаў:

Адзначце словазлучэнні са словамі, якія з часціцай не пішуцца разам:

Адзначце сказы, у якіх на месцы пропуску ўжываецца часціца ні:

Адзначце сказы з ненарматыўным ужываннем дзеепрыслоўяў:

Пастаўце дзеясловы ў форму 2-й асобы адзіночнага ліку цяперашняга часу і адзначце тыя, што маюць канчатак -іш (-ыш):

Адзначце словазлучэнні з формамі дзеепрыметнікаў, якія не адпавядаюць нормам беларускай літаратурнай мовы:

Адзначце сказы, у якіх на месцы пропуску неабходна паставіць працяжнік:

Адзначце сказы, у якіх на месцы пропуску коска не патрэбна:

Адзначце сказы, дзе на месцы пропуску патрэбна паставіць коску:

Адзначце сказы, у якіх прапушчаны знак прыпынку:

Адзначце сказы, у якіх выдзеленыя азначэнні адасабляюцца:

Адзначце сказы, у якіх на месцы пропуску ставіцца двукроп’е:

Адзначце сказы, у якіх выдзеленыя акалічнасці адасабляюцца:

Адзначце сказы, у якіх на месцы пропуску (пропускаў) коска не ставіцца:

Адзначце, колькі і якіх знакаў прыпынку трэба паставіць у наступных сказах:

Каханне гэта хвароба часам нават са смяротным зыходам але тое рэдка. Як і кожная хвароба каханне прыносіць пакуты але яна вылечная. І найлепшыя лекі для яе час.

Адзначце сказы, у якіх дапушчаны памылкі пры афармленні простай мовы і слоў аўтара:

Стары

Стары ляжаў на канапе ў адбітым посцілкаю кутку і слухаў радыё. Ён навучыўся пазнаваць шмат якія мелодыі, што прыходзілі да яго, як даўнія добрыя сябры. Імёны кампазітараў, якія ён раней хоць чуў не аднойчы, ды не запамінаў, сёння нешта паўставалі ў яго памяці. Стары па музыцы стараўся ўявіць сабе твар кампазітара, адгадаць, што ён тады думаў, як складаў сваю музыку.

Па радыё выконвалася п’еса Шумана. Мелодыя лілася светлая і лёгкая, і стары адразу намаляваў у думках твар кампазітара: малады і рухавы, з тонкімі рысамі, з яснымі летуценнымі вачамі. Кампазітар углядаўся некуды ў далеч, і стары здагадаўся: гэта ён выглядае сваю каханую. Стары паддаўся настрою кампазітара — праз музыку ажылі былыя пачуцці. Ён адчуваў сябе ў далёкай маладосці, бачыў сцяжыначку над Сожам і ўяўляў, як па той сцяжынцы ў лесе са смехам бяжыць бялявая дзяўчына. А бор спяваў вакол дзяўчыны замілаваную песню, і наўсцяж слалася вясёлае летняе рэха.

Стары расхваляваўся, шчокі яго трохі разгладзіліся і паружавелі. Але вось тая музыка скончылася, пачалі перадаваць нешта новае, у зусім новым настроі, і стары ўбачыў твар другога кампазітара. То быў твар мужны і разам з тым нейкі занепакоены, на ім было напісана штосьці надта балючае, ад чаго старому стала не па сабе. Аднак хутка стары зразумеў, што глыбокая задуменная плынь, мажліва, нават яшчэ больш імпануе ягонаму настрою, і пранікліва ўслухаўся ў гукі. Цяпер ён адчуў сябе ўжо не юнаком, а сталым і дужым чалавекам, які па-гаспадарску ішоў па зямлі, абдымаў вачамі шырокія прасцягі...

К. Кірэенка.

Адзначце словы-антонімы да выдзеленага ў другім абзацы пры­метніка:


Стары

Стары ляжаў на канапе ў адбітым посцілкаю кутку і слухаў радыё. Ён навучыўся пазнаваць шмат якія мелодыі, што прыходзілі да яго, як даўнія добрыя сябры. Імёны кампазітараў, якія ён раней хоць чуў не аднойчы, ды не запамінаў, сёння нешта паўставалі ў яго памяці. Стары па музыцы стараўся ўявіць сабе твар кампазітара, адгадаць, што ён тады думаў, як складаў сваю музыку.

Па радыё выконвалася п’еса Шумана. Мелодыя лілася светлая і лёгкая, і стары адразу намаляваў у думках твар кампазітара: малады і рухавы, з тонкімі рысамі, з яснымі летуценнымі вачамі. Кампазітар углядаўся некуды ў далеч, і стары здагадаўся: гэта ён выглядае сваю каханую. Стары паддаўся настрою кампазітара — праз музыку ажылі былыя пачуцці. Ён адчуваў сябе ў далёкай маладосці, бачыў сцяжыначку над Сожам і ўяўляў, як па той сцяжынцы ў лесе са смехам бяжыць бялявая дзяўчына. А бор спяваў вакол дзяўчыны замілаваную песню, і наўсцяж слалася вясёлае летняе рэха.

Стары расхваляваўся, шчокі яго трохі разгладзіліся і паружавелі. Але вось тая музыка скончылася, пачалі перадаваць нешта новае, у зусім новым настроі, і стары ўбачыў твар другога кампазітара. То быў твар мужны і разам з тым нейкі занепакоены, на ім было напісана штосьці надта балючае, ад чаго старому стала не па сабе. Аднак хутка стары зразумеў, што глыбокая задуменная плынь, мажліва, нават яшчэ больш імпануе ягонаму настрою, і пранікліва ўслухаўся ў гукі. Цяпер ён адчуў сябе ўжо не юнаком, а сталым і дужым чалавекам, які па-гаспадарску ішоў па зямлі, абдымаў вачамі шырокія прасцягі...

К. Кірэенка.

Адзначце, у якой вобласці прайшлі маладыя гады старога:

Стары

Стары ляжаў на канапе ў адбітым посцілкаю кутку і слухаў радыё. Ён навучыўся пазнаваць шмат якія мелодыі, што прыходзілі да яго, як даўнія добрыя сябры. Імёны кампазітараў, якія ён раней хоць чуў не аднойчы, ды не запамінаў, сёння нешта паўставалі ў яго памяці. Стары па музыцы стараўся ўявіць сабе твар кампазітара, адгадаць, што ён тады думаў, як складаў сваю музыку.

Па радыё выконвалася п’еса Шумана. Мелодыя лілася светлая і лёгкая, і стары адразу намаляваў у думках твар кампазітара: малады і рухавы, з тонкімі рысамі, з яснымі летуценнымі вачамі. Кампазітар углядаўся некуды ў далеч, і стары здагадаўся: гэта ён выглядае сваю каханую. Стары паддаўся настрою кампазітара — праз музыку ажылі былыя пачуцці. Ён адчуваў сябе ў далёкай маладосці, бачыў сцяжыначку над Сожам і ўяўляў, як па той сцяжынцы ў лесе са смехам бяжыць бялявая дзяўчына. А бор спяваў вакол дзяўчыны замілаваную песню, і наўсцяж слалася вясёлае летняе рэха.

Стары расхваляваўся, шчокі яго трохі разгладзіліся і паружавелі. Але вось тая музыка скончылася, пачалі перадаваць нешта новае, у зусім новым настроі, і стары ўбачыў твар другога кампазітара. То быў твар мужны і разам з тым нейкі занепакоены, на ім было напісана штосьці надта балючае, ад чаго старому стала не па сабе. Аднак хутка стары зразумеў, што глыбокая задуменная плынь, мажліва, нават яшчэ больш імпануе ягонаму настрою, і пранікліва ўслухаўся ў гукі. Цяпер ён адчуў сябе ўжо не юнаком, а сталым і дужым чалавекам, які па-гаспадарску ішоў па зямлі, абдымаў вачамі шырокія прасцягі...

К. Кірэенка.

Вызначце ў 1-м сказе трэцяга абзаца слова з рухомым націскам. Запішыце яго ў пачатковай форме.

Стары

Стары ляжаў на канапе ў адбітым посцілкаю кутку і слухаў радыё. Ён навучыўся пазнаваць шмат якія мелодыі, што прыходзілі да яго, як даўнія добрыя сябры. Імёны кампазітараў, якія ён раней хоць чуў не аднойчы, ды не запамінаў, сёння нешта паўставалі ў яго памяці. Стары па музыцы стараўся ўявіць сабе твар кампазітара, адгадаць, што ён тады думаў, як складаў сваю музыку.

Па радыё выконвалася п’еса Шумана. Мелодыя лілася светлая і лёгкая, і стары адразу намаляваў у думках твар кампазітара: малады і рухавы, з тонкімі рысамі, з яснымі летуценнымі вачамі. Кампазітар углядаўся некуды ў далеч, і стары здагадаўся: гэта ён выглядае сваю каханую. Стары паддаўся настрою кампазітара — праз музыку ажылі былыя пачуцці. Ён адчуваў сябе ў далёкай маладосці, бачыў сцяжыначку над Сожам і ўяўляў, як па той сцяжынцы ў лесе са смехам бяжыць бялявая дзяўчына. А бор спяваў вакол дзяўчыны замілаваную песню, і наўсцяж слалася вясёлае летняе рэха.

Стары расхваляваўся, шчокі яго трохі разгладзіліся і паружавелі. Але вось тая музыка скончылася, пачалі перадаваць нешта новае, у зусім новым настроі, і стары ўбачыў твар другога кампазітара. То быў твар мужны і разам з тым нейкі занепакоены, на ім было напісана штосьці надта балючае, ад чаго старому стала не па сабе. Аднак хутка стары зразумеў, што глыбокая задуменная плынь, мажліва, нават яшчэ больш імпануе ягонаму настрою, і пранікліва ўслухаўся ў гукі. Цяпер ён адчуў сябе ўжо не юнаком, а сталым і дужым чалавекам, які па-гаспадарску ішоў па зямлі, абдымаў вачамі шырокія прасцягі...

К. Кірэенка.

Да якой часціны мовы адносіцца слова наўсцяж? Запішыце назву часціны мовы ў пачатковай форме.

Стары

Стары ляжаў на канапе ў адбітым посцілкаю кутку і слухаў радыё. Ён навучыўся пазнаваць шмат якія мелодыі, што прыходзілі да яго, як даўнія добрыя сябры. Імёны кампазітараў, якія ён раней хоць чуў не аднойчы, ды не запамінаў, сёння нешта паўставалі ў яго памяці. Стары па музыцы стараўся ўявіць сабе твар кампазітара, адгадаць, што ён тады думаў, як складаў сваю музыку.

Па радыё выконвалася п’еса Шумана. Мелодыя лілася светлая і лёгкая, і стары адразу намаляваў у думках твар кампазітара: малады і рухавы, з тонкімі рысамі, з яснымі летуценнымі вачамі. Кампазітар углядаўся некуды ў далеч, і стары здагадаўся: гэта ён выглядае сваю каханую. Стары паддаўся настрою кампазітара — праз музыку ажылі былыя пачуцці. Ён адчуваў сябе ў далёкай маладосці, бачыў сцяжыначку над Сожам і ўяўляў, як па той сцяжынцы ў лесе са смехам бяжыць бялявая дзяўчына. А бор спяваў вакол дзяўчыны замілаваную песню, і наўсцяж слалася вясёлае летняе рэха.

Стары расхваляваўся, шчокі яго трохі разгладзіліся і паружавелі. Але вось тая музыка скончылася, пачалі перадаваць нешта новае, у зусім новым настроі, і стары ўбачыў твар другога кампазітара. То быў твар мужны і разам з тым нейкі занепакоены, на ім было напісана штосьці надта балючае, ад чаго старому стала не па сабе. Аднак хутка стары зразумеў, што глыбокая задуменная плынь, мажліва, нават яшчэ больш імпануе ягонаму настрою, і пранікліва ўслухаўся ў гукі. Цяпер ён адчуў сябе ўжо не юнаком, а сталым і дужым чалавекам, які па-гаспадарску ішоў па зямлі, абдымаў вачамі шырокія прасцягі...

К. Кірэенка.

Выявіце ў тэксце дзеяслоў са значэннем ‘адпавядаць чыім-небудзь патрабаванням, густам, настроям; выклікаць павагу, давер’е; падабацца’. Запішыце гэты дзеяслоў у форме інфінітыва.

Стары

Стары ляжаў на канапе ў адбітым посцілкаю кутку і слухаў радыё. Ён навучыўся пазнаваць шмат якія мелодыі, што прыходзілі да яго, як даўнія добрыя сябры. Імёны кампазітараў, якія ён раней хоць чуў не аднойчы, ды не запамінаў, сёння нешта паўставалі ў яго памяці. Стары па музыцы стараўся ўявіць сабе твар кампазітара, адгадаць, што ён тады думаў, як складаў сваю музыку.

Па радыё выконвалася п’еса Шумана. Мелодыя лілася светлая і лёгкая, і стары адразу намаляваў у думках твар кампазітара: малады і рухавы, з тонкімі рысамі, з яснымі летуценнымі вачамі. Кампазітар углядаўся некуды ў далеч, і стары здагадаўся: гэта ён выглядае сваю каханую. Стары паддаўся настрою кампазітара — праз музыку ажылі былыя пачуцці. Ён адчуваў сябе ў далёкай маладосці, бачыў сцяжыначку над Сожам і ўяўляў, як па той сцяжынцы ў лесе са смехам бяжыць бялявая дзяўчына. А бор спяваў вакол дзяўчыны замілаваную песню, і наўсцяж слалася вясёлае летняе рэха.

Стары расхваляваўся, шчокі яго трохі разгладзіліся і паружавелі. Але вось тая музыка скончылася, пачалі перадаваць нешта новае, у зусім новым настроі, і стары ўбачыў твар другога кампазітара. То быў твар мужны і разам з тым нейкі занепакоены, на ім было напісана штосьці надта балючае, ад чаго старому стала не па сабе. Аднак хутка стары зразумеў, што глыбокая задуменная плынь, мажліва, нават яшчэ больш імпануе ягонаму настрою, і пранікліва ўслухаўся ў гукі. Цяпер ён адчуў сябе ўжо не юнаком, а сталым і дужым чалавекам, які па-гаспадарску ішоў па зямлі, абдымаў вачамі шырокія прасцягі...

К. Кірэенка.

Да якога стылю, акрамя мастацкага, можна аднесці гэты тэкст? Запішыце назву стылю ў пачатковай форме.

Стары

Стары ляжаў на канапе ў адбітым посцілкаю кутку і слухаў радыё. Ён навучыўся пазнаваць шмат якія мелодыі, што прыходзілі да яго, як даўнія добрыя сябры. Імёны кампазітараў, якія ён раней хоць чуў не аднойчы, ды не запамінаў, сёння нешта паўставалі ў яго памяці. Стары па музыцы стараўся ўявіць сабе твар кампазітара, адгадаць, што ён тады думаў, як складаў сваю музыку.

Па радыё выконвалася п’еса Шумана. Мелодыя лілася светлая і лёгкая, і стары адразу намаляваў у думках твар кампазітара: малады і рухавы, з тонкімі рысамі, з яснымі летуценнымі вачамі. Кампазітар углядаўся некуды ў далеч, і стары здагадаўся: гэта ён выглядае сваю каханую. Стары паддаўся настрою кампазітара — праз музыку ажылі былыя пачуцці. Ён адчуваў сябе ў далёкай маладосці, бачыў сцяжыначку над Сожам і ўяўляў, як па той сцяжынцы ў лесе са смехам бяжыць бялявая дзяўчына. А бор спяваў вакол дзяўчыны замілаваную песню, і наўсцяж слалася вясёлае летняе рэха.

Стары расхваляваўся, шчокі яго трохі разгладзіліся і паружавелі. Але вось тая музыка скончылася, пачалі перадаваць нешта новае, у зусім новым настроі, і стары ўбачыў твар другога кампазітара. То быў твар мужны і разам з тым нейкі занепакоены, на ім было напісана штосьці надта балючае, ад чаго старому стала не па сабе. Аднак хутка стары зразумеў, што глыбокая задуменная плынь, мажліва, нават яшчэ больш імпануе ягонаму настрою, і пранікліва ўслухаўся ў гукі. Цяпер ён адчуў сябе ўжо не юнаком, а сталым і дужым чалавекам, які па-гаспадарску ішоў па зямлі, абдымаў вачамі шырокія прасцягі...

К. Кірэенка.

Знайдзіце ў другім абзацы тэксту дзеепрыметнік, ужыты ў значэнні прыметніка, устанавіце ў ім колькасць санорных гукаў і запішыце лічбу словам у форме творнага склону.

Стары

Стары ляжаў на канапе ў адбітым посцілкаю кутку і слухаў радыё. Ён навучыўся пазнаваць шмат якія мелодыі, што прыходзілі да яго, як даўнія добрыя сябры. Імёны кампазітараў, якія ён раней хоць чуў не аднойчы, ды не запамінаў, сёння нешта паўставалі ў яго памяці. Стары па музыцы стараўся ўявіць сабе твар кампазітара, адгадаць, што ён тады думаў, як складаў сваю музыку.

Па радыё выконвалася п’еса Шумана. Мелодыя лілася светлая і лёгкая, і стары адразу намаляваў у думках твар кампазітара: малады і рухавы, з тонкімі рысамі, з яснымі летуценнымі вачамі. Кампазітар углядаўся некуды ў далеч, і стары здагадаўся: гэта ён выглядае сваю каханую. Стары паддаўся настрою кампазітара — праз музыку ажылі былыя пачуцці. Ён адчуваў сябе ў далёкай маладосці, бачыў сцяжыначку над Сожам і ўяўляў, як па той сцяжынцы ў лесе са смехам бяжыць бялявая дзяўчына. А бор спяваў вакол дзяўчыны замілаваную песню, і наўсцяж слалася вясёлае летняе рэха.

Стары расхваляваўся, шчокі яго трохі разгладзіліся і паружавелі. Але вось тая музыка скончылася, пачалі перадаваць нешта новае, у зусім новым настроі, і стары ўбачыў твар другога кампазітара. То быў твар мужны і разам з тым нейкі занепакоены, на ім было напісана штосьці надта балючае, ад чаго старому стала не па сабе. Аднак хутка стары зразумеў, што глыбокая задуменная плынь, мажліва, нават яшчэ больш імпануе ягонаму настрою, і пранікліва ўслухаўся ў гукі. Цяпер ён адчуў сябе ўжо не юнаком, а сталым і дужым чалавекам, які па-гаспадарску ішоў па зямлі, абдымаў вачамі шырокія прасцягі...

К. Кірэенка.

Вызначце тып даданай часткі ў апошнім сказе тэксту. Запішыце прыметнік у форме жаночага роду назоўнага склону адзіночнага ліку.

Суаднясіце сінанімічныя фразеалагізмы. Адказ запішыце ў выгля­дзе спалучэння літар і лічбаў без прабелаў, захоўваючы алфавітную паслядоўнасць першага блока.

А. Мазоліць вочы.

Б. Мазоліць вушы.

В. Мазоліць рукі.

Г.  Мазоліць язык.

Д. У масць.

1. Цягнуць лямку.

2. Араць дарогі.

3. Прыйсціся да смаку.

4. Блытацца пад нагамі.

5. Пратрубіць усе вушы.

Адзін з дзеясловаў сказа запісаны з граматычнай памылкай. Запішыце гэты дзеяслоў у адпаведнасці з літаратурнай нормай.

Валодзя было памкнуўся за дзяўчынай, але тут устрапянуўся семафор, трывожна залыпаў зялёным вокам.

Запішыце назоўнік з пяці гукаў, з якім спалучаецца прыметнік гамерычны.

Вызначце і запішыце разрад прыметніка ў словазлучэнні лісіны каўнер.